Ali Goubitz (1904-1975)
bezield en nauwgezet schilder

Deze website bevat 251 afbeeldingen van schilderijen en tekeningen van Ali Goubitz, zoveel mogelijk in tijdsvolgorde.
In vier extra albums zijn 148 afbeeldingen van haar werk te zien, vaak van wat mindere tot slechte fotokwaliteit.

Citaten

De kleine schilderijen van Ali Goubitz hebben iets van die volmaaktheid van het allerkleinste - A.M.Hammacher 1940

Zij is een detailliste, ja een miniaturiste van een middeleeuwsch aandoende aandacht, die vroomheid is - Kasper Niehaus 1948

Ali Goubitz: geweldige eigenheid - Herdenkingstentoonstelling in Workum - Sikke Doelen/Marius Touwen 1976

Natuurtalent Ali Goubitz;  Oeuvre-expositie in Bergen toont ontwikkeling van precisie tot abstractie - Margriet van Seumeren 2002

Ali Goubitz, een vergeten kunstenares, die werkte in een neorealistische en later meer lyrisch-abstracte stijl - Paola van de Velde 2002

Zo prachtig is de schepping; werk van de Bergense kunstenares Ali Goubitz herontdekt - Martha Dirkmaat-Planting 2003

1 januari 2003 in Maandblad Opzij

 'Ik waardeer er zéér veel in, den eenvoud, de klaarheid van kleur, de onopgesmuktheid en de aandacht waarmede de eenvoudige dingen bekeken zijn.' Dit schreef de schilder Rik Roland Holst in 1931 aan Ali Goubitz over haar werk. Wie was Ali Goubitz? Het weinige dat nu nog over deze schilderes bekend is, klinkt als een roman. Zij werd geboren in 1904 te Amsterdam. Haar vader, een joodse diamantslijper en haar moeder, Friezin, stonden, net als Henriette Roland Holst, aan de wieg van de communistische beweging. In 1910 verhuisde het gezin Goubitz samen met Rik en Henriette Roland Holst naar Laren, in die tijd een broedplaats voor idealisten, vrijdenkers en anarchisten. Wegens geldgebrek kon ze niet naar de middelbare school en moest ze gaan werken: in een batikatelier waar volop werd geëxperimenteerd met kleuren en patronen. Ze ging samenwonen, begon met haar man een bloemkwekerij en kreeg twee kinderen.

   Toen Ali vijfentwintig was, pakte zij het schilderen serieus op. Aanvankelijk schilderde zij gestileerde bloemen- en plantenmotieven, maar op aanraden van Rik Roland Holst, tot wie zij zich wendde voor advies, begon zij te tekenen en schilderen naar de natuur. In 1931 maakte Ali Goubitz haar debuut bij een van de belangrijkste Amsterdamse galeries. Vijf jaar later was haar 'vrije huwelijk' stukgelopen en kwam zij in Bergen terecht, waar zij Charley Toorop en haar zoon, de schilder Edgar Fernhout en diens vrouw, de schilderes Rachel Pellekaan leerde kennen. In de oorlogsjaren liet Henriette Roland Holst Goubitz onderduiken op haar landgoed op de Buissche Heide, waar zij kon werken in het oude atelier van haar mentor. Na de oorlog keerde Ali terug naar Amsterdam. De figuratieve kunst die twee decennia lang de kunstwereld domineerde, had toen afgedaan en de belangstelling voor haar werk was tanende. Uit de jaren zestig zijn onder meer op muziek geïnspireerde abstracte composities bekend, die minder 'eigen' zijn dan bijvoorbeeld het poëtische abstracte ijslandschap 'Boven de Noordpool' uit 1975. Na haar overlijden in datzelfde jaar raakte Goubitz in vergetelheid.

   In 1999 is er voor het eerst weer aandacht voor Ali Goubitz in een door het Museum voor Moderne Kunst Arnhem samengestelde tentoonstelling: Magie en Zakelijkheid. Realistische schilderkunst in Nederland in de periode 1925-1945, waarvoor uitvoerig onderzoek werd verricht. Ten tijde van deze tentoonstelling was nauwelijks meer werk van haar bekend, maar Ali's zus mobiliseerde vervolgens de hele familie om haar werk op te sporen. Het resultaat van die inspanning is nu in Arnhem te zien: een kleine maar wonderschone tentoonstelling van een bijzondere vrouw die leefde voor haar werk. Goubitz schilderde stillevens, (zelf)portretten en landschappen met een bezielde nauwgezetheid. Zij streefde niet naar stofuitdrukking en de verfstreek is nauwelijks zichtbaar. Het ging haar uitsluitend om de aandacht waarmee de dingen geobserveerd zijn en heel direct op doek gebracht. Haar serene landschappen hebben een lage horizon waardoor de ruimte oneindig lijkt. Dat zij zich liet inspireren door oosterse kunst is duidelijk te zien in haar landschappen, maar ook in haar zelfportret uit 1931. Haar gelaatstrekken heeft zij 'veroosterd' en over de schildering heen ligt transparante waas als van een voile, bewerkt met een motief van fijne takjes.

  Riet van den Linden